Karcinoma dojke - Otkrivanje u začetku 95 odsto izlečenje
|
Svaka 2,5 minuta se otkrije da je neka žena obolela od karcinoma dojke. Na žalost, ne postoji mogućnost da se to oboljenje spreči jer ne mogu da se otklone glavni faktori rizika za njegov nastanak kao što su pripadnost ženskom polu, genetsko opterećenje i godine sa kojima rizik raste.
Ali, karcinom dojke može rano da se otkrije, u nerazvijenom stadijumu, kad još ne daje kliničke znake i simptome i kad je izlečiv u više od 95 odsto slučajeva, kaže za „Zdravlje” primarijus dr Biljana Jakovljević, specijalista radiolog dijagnostičar i načelnik Odeljenja mamografske dijagnostike Instituta za onkologiju i radiologiju Srbije.
Ona podseća da u metode ranog otkrivanja karcinoma, pored mamografije, spadaju i pregled ultrazvukom, magnetna rezonansa, scintimamografija (za limfne žlezde), kao i pregled skenerom i PET metoda vizuelnog prikaza najosetljivijih procesa. Ipak, po njenom mišljenju, mamografija je jedina metoda koja pouzdano vizualizuje mikrokalcifikacije, odnosno male „depozite” kalcijuma u tkivu koji su prvi znaci karcinoma „in situ„ (lokalizovanog u dojci). Ovaj minimalni karcinom se širi ako se ne otkloni, dakle ne otkrije na vreme, a njegovo uklanjanje uglavnom omogućuje izlečenje.
Dr Jakovljević nam je pokazala razliku u snimcima konvencionog i digitalnog mamografa. Kod digitalnog, jasno je, snimci su precizniji, a doza jonizujućeg zračenja kojem se izlaže dojka je nešto manja nego kod konvencionalnih mamografa. Generalno, ona tvrdi da je doza zračenja prilikom mamografskog snimanja vrlo mala, a da su pregledi bezopasni ako se obavljaju prema preporukama lekara. Na Onkološkom institutu digitalni mamograf se koristi nešto više od dve godine, prvenstveno u slučajevima za koje je zračenje rizičnije, a koristi se i u drugim značajnijim bolnicama kod nas.
Cilj radioloških metoda je da se rak otkrije kada je veoma malih dimenzija, kada ne može da se opipa u dojci, ne daje kliničke znake i simptome. Kada se otkriju male sumnjive promene, one treba da s se tačno lociraju kako bi se baš sa tog mesta uzeo uzorak tkiva (biopsija), na osnovu kog patolog daje definitivnu histološku dijagnozu. Uzorak uzima radiolog pod kontrolom mamografije ili ultrazvuka ili uz pomoć tih metoda promenu locira specijalnom žicom ili bojom, uz pomoć radioaktivnih supstanci. Na osnovu toga hirurgu se olakšava put do uspešnog zaustavljanja bolesti koja se širi.
– Skrining, odnosno redovno mamografsko snimanje dojke, najuspešniji je kod žena starosti od 50 do 69 godina (najčešće pogođenih ovom bolešću), jer masnije tkivo koje je u tim godinama zamenilo žlezdano, omogućuje senzitivniji snimak. Većina država koje imaju organizovani skrining svakako uključuju ovo starosno doba. Sa organizovanim pregledom u grupi ovih žena smrtnost se smanjuje 20 do 30 odsto. Ovakav pregled manje je uspešan za žene od 40 do 49 godina, kada je tkivo dojki još žlezdano i manje pogodno za otkrivanje milimetarskih promena jer se rak ne razlikuje jasno od okoline u tkivu. Ali organizovanim skriningom se i u ovom godištu smrtnost smanjuje 16 do 19 odsto. Pozitivni efekti skrininga za žene ovog godišta su da se otkriva veći broj već formiranih tumora manjih dimenzija, kada je izlečenje uspešnije.Inače, polovina ukupnih vrsta karcinoma dojke je udruženo sa nagomilavanjem kalcijuma, to jest mikrokalcifikacijama, kaže dr Jakovljević. Kako objašnjava, 72 odsto intraduktalnih karcinoma predstavljaju se kao mikrokalcifikacije bez tumorske mase. „Maligne” mikrokalcifikacije su manje od milimetra , gusto su raspoređene, nepravilnog su oblika.
Ultrazvuk i magnetna rezonansa, kojima se izbegava jonizujuće zračenje „ne vide” mikrokalcifikacije. Pored toga, pregled rezonansom je skup i dugo traje .
Što se ultrazvuka tiče, on se koristi kao vizuelna metoda pregleda za žene mlađe od 35 godina i kao dopuna mamografiji kod žena starijih od 35 godina, kada pomaže da se razlikuju mamaografski utvrđene senke i daje precizne anatomske informacije. Takođe, dobar je za praćenje pacijenta nakon terapija i operacija kada je odličan za razlikovanje benignih posledica od recidiva. Dobar je i za procenu odgovarajuće hemoterapije i procenu biopsija.
– Ipak, odlučujuću ulogu u sprečavanju moguće pojave ove bolesti ima sama pacijentkinja. Bez njene brige o sopstvenom zdravlju i redovne obaveze da se pregleda – aparati kao pomoć mogu da „zakasne”, poručuje dr Jakovljević.